Persoonlijk word ik nu geconfronteerd met een zeer ernstig zieke zus waarbij de levensverwachting slecht is. Ze is nog geen negenenveertig jaar.
Dit roept zoveel bij me op: verbijstering, verwarring, ongeloof, ontkenning, verdriet, onmacht. Ik kan het niet bij haar wegnemen en kan er alleen voor haar, bij haar zijn, betrokken, meelevend, niet meer en niet minder.

Het is wat het is. Daarin ervaren wat het mij doet (in alles wat er komt) en het ook weer kunnen loslaten. Vasthouden van de emoties levert me niks op, dan bevries ik en sluit ik me af.

Het is wat het is staat zo mooi verwoord in het gedicht ‘Es ist was es ist’ van Erich Fried, een gedicht dat ik een aantal keren bij aanvang van mijn Avondworkshop Opstellingen voorgelezen heb.

Wat het is

Het is onzin

zegt het verstand

Het is wat het is

zegt de liefde

Het is ongeluk

zegt de berekening

Het is niets dan pijn

zegt de angst

Het is uitzichtloos

zegt het inzicht

Het is wat het is

zegt de liefde

Het is belachelijk

zegt de trots

Het is lichtzinnig

zegt de voorzichtigheid

Het is onmogelijk

zegt de ervaring

Het is wat het is

zegt de liefde

De vijftiger heeft al een flinke loopbaan achter de rug, waarin hij veel ervaring en expertise heeft opgedaan. Daarin zijn successen behaald en heeft hij teleurstellingen opgelopen. Hoe kijkt de vijftiger tegen zijn eigen loopbaan aan? Is er tevredenheid of niet? Is er een drang om nog iets neer te zetten of te ontwikkelen? Waar ligt de bezieling? Wat is er nu werkelijk aan de orde? Wat wil je betekenen met de ervaring, know-how en wijsheid, die je hebt opgebouwd? Een stap omhoog is vaak niet meer de behoefte, wel continuering of een ander type rol op vergelijkbaar professioneel niveau.

De vijftiger is doorgaans somber over zijn kansen op de arbeidsmarkt. Wie zit nog op mij te wachten? Helaas zijn beelden over lagere kansen voor een groot deel terecht. En deze stereotype beelden zijn in onze maatschappij ook hardnekkig. Met deze realiteit in gedachten is het van belang om tóch allereerst van eigen kracht uit te gaan: eigen drijfveren en enthousiasme aan de ene kant, competenties, kwaliteiten, ervaring en daarmee waardevolle senioriteit aan de andere kant.
En wees actief en pro-actief. Wacht niet op de vacatures in krant en op vacaturesites. Ga intensief netwerken, wees zichtbaar via bijvoorbeeld LinkedIn. Wees open minded en leer hoe dat in deze tijd gaat. Dan nemen je kansen toe.

In hoeverre klopt het hoe jij en anderen je plek in de organisatie invullen? Wat speelt daar mogelijk, waardoor jij niet goed je weg weet? Kijkend naar het organisatiesysteem waar jij met jouw functie deel van uit maakt, zijn er soms opvallende zaken aan de hand. Ik geef een viertal voorbeelden:

• Je voelt je verantwoordelijk voor het reilen en zeilen van de afdeling, zodanig dat je je niet durft ziek te melden, want dan belast je je collega’s, die het al zo druk hebben. Terwijl jij niet de manager van de afdeling bent, die werkelijk verantwoordelijk is voor de bezetting van de afdeling. Het klinkt heel betrokken, maar je zit dan eigenlijk op de stoel van je manager. Wat doe jij daarin en wat laat de manager hier liggen?

• Een afdeling waar veel onrust en verwarring is na het vertrek van een manager, die niet voor niks de moeder van het team genoemd werd. De nieuwe manager leidt de afdeling in ieder geval niet als een ouder-figuur. De teamleden voelen zich in de steek gelaten en blijven als het ware ‘kinderen’ die niet de volwassen verantwoordelijkheid passend bij hun rol kunnen en durven oppakken. Pas als het team er zo naar kan kijken, is het mogelijk om in beweging te komen.

• Als beleidsmedewerker ga je steeds meer de gaten vullen, die de manager niet adequaat oppakt. Je wordt steeds meer de rechterhand en komt eigenlijk steeds meer naast de manager te staan qua positie. De manager gaat mogelijk zelfs op je leunen. Dan zijn de rollen eigenlijk omgedraaid. Je gaat steeds meer dragen zonder dat je daar eigenlijk de verantwoordelijk voor bent. Daar kan je veel energie kosten. Wat maakt dat deze dynamiek tussen manager en beleidsmedewerker optreedt?

• Twee teams gaan in het kader van een reorganisatie samenwerken. Daar is wel aandacht voor het geven van structuur en de praktische samenwerking, maar niet voor het verschil in senioriteit (qua expertise en loopbaan binnen het bedrijf) en de historie van ieder team. Goed samenwerken komt maar niet van de grond. In het nieuwe team kunnen de professionals niet hun plek vinden. Eerst moet gezien en erkend worden waar ieder vandaan komt. Dat ontbreekt nog.

De volgende vragen helpen je helder te krijgen waarin jij de komende tijd je lente energie wilt steken:

• Welke ideeën voor vernieuwing en verandering zijn de laatste maanden bij je boven gekomen?

• Van welke ideeën word je het meest enthousiast?

• Hoe kun je deze ideeën vorm geven? Wat is daarvoor nodig? Moet je misschien eerst ruimte creëren, zodat je er echt aandacht aan kan besteden? Is er iets wat je eerst los moet laten?

• Welke kwaliteiten en talenten kun je er in kwijt?

• Wat is jouw aanpak in dit soort dingen: planmatig en gestructureerd of meer ontdekkenderwijs met ruimte voor wat er zoal op je afkomt? Werk je meer gericht op het resultaat of meer vanuit een nieuwsgierige ontvankelijkheid voor het proces? Ga je in de vormgeving het avontuur van een nieuwe aanpak aan?

Veel succes !

In mijn begeleiding kijken we eerst naar de keuze die de klant indertijd gemaakt heeft. Is het wel helemaal je eigen keuze geweest? Of heb je je laten leiden door adviezen en enthousiaste verhalen van anderen: ouders, docenten, vrienden? Ben je gaan doen wat hoort in de familie of het milieu waar je uitkomt?

Dan blijkt iedere keer weer, dat de klant niet (volledig) naar zijn eigen wensen en behoeften heeft geluisterd. In het onderzoeken van de eigen drijfveren en motivatie komt naar boven, wat ondergesneeuwd is geraakt. Dat alleen is echter niet genoeg. Dan moet de klant ook de stap zetten om weer in de eigen drijfveren en passie te gaan geloven en het vertrouwen krijgen, dat dit ook daadwerkelijk tot een leuke en inspirerende functie kan leiden.

Een hele weg dus, de ene keer weerbarstiger dan de andere keer. Het betekent namelijk ook een keuze maken die nogal eens indruist tegen de meningen van de omgeving, wat niet altijd eenvoudig is.

Maar een weg die veel oplevert: doen waar je hart werkelijk ligt. Je dat realiseren als je eind twintig, begin dertig bent, levert je heel veel op voor de rest van je loopbaan!

Ben je op zoek naar een nieuwe baan, dan kun je met onderstaande vijf tips een start maken om gerichter op zoek gaan naar vacatures die op LinkedIn en Twitter bekend gemaakt worden.

1 Op LinkedIn kun je bij Companies die bedrijven en organisaties vinden (via Search Companies) die jij interessant vindt. Je kan ze volgen, zodat je op de hoogte blijft als er een nieuwe vacature geplaatst wordt.

2 Je kan dan ook snel zien welke mensen in jouw eerste en tweede kring van connections zitten. Dat kan je ingangen geven om actief te netwerken met medewerkers binnen een bedrijf.

3 Op Twitter hebben steeds meer bedrijven een eigen account speciaal gericht op vacatures. Dergelijke account-namen vind je via de website van het bedrijf of door op Twitter bijvoorbeeld @werkenbij[bedrijfsnaam] of @[bedrijfsnaam]banen in te vullen. Zo kan je snel een aantal aantrekkelijke werkgevers gaan volgen.

4 Uitzend- en detacheringsbureaus en vacaturesites vinden uiteraard ook hun weg naar Twitter en noemen op vergelijkbare wijze hun vacatures in een tweet. Deze kun je uiteraard ook gaan volgen.

5 Je zult merken dat, als je op deze wijze aan de slag gaat, je veelal naar de vacature- of banensite van het bedrijf geleid wordt voor uitgebreidere informatie over de vacature en het bedrijf.

Veel succes!

Ervaringen als kwetsing, teleurstelling, verlies, vernedering vermijden we en als ze zich voordoen, stoppen we ze zo snel mogelijk weg. Over tot de orde van de dag, het leven gaat immers verder, ik kan niet bij de pakken neerzitten. De pijn niet willen voelen, niet willen ervaren. Begrijpelijk, maar uiteindelijk gaat dat niet. Je leeft niet meer voluit, je verbergt een deel van jezelf, waarmee ook de levensvreugde voor een deel verdwijnt. Het kan gaan om eigen pijnervaringen, maar bij niet herleidbare zwaarte, leegte of gevoelsloosheid speelt vaak niet erkende pijn in eerdere generaties een rol.

In mijn begeleiding zet ik verschillende methoden in (zoals je levensverhaal vertellen, een familieopstelling doen, lichaamswerk, tekenen), waardoor mensen in hun eigen tempo toch durven kijken naar de pijn en de emoties (woede, angst, verdriet) die daarbij horen. En dan de stap zetten van het erkennen, dat deze pijn bij jou hoort, hoe onredelijk, onrechtvaardig of ongrijpbaar je het ook ervaart. Of dat het pijn is, die je onbewust overgenomen hebt van iemand anders uit je familiesysteem vanuit de drang om het voor de ander draaglijker te maken. Het gaat vaak over de dingen in het leven, die je niet in de hand hebt, die je overkomen, maar ook over je eigen vergissingen en misrekeningen.

Opvallend punt is, dat werknemers aangeven (meer dan 50%) dat zij de stappen die ze in hun carrière hebben gezet, niet hadden gezet zonder goede begeleiding en advies van een loopbaanadviseur. Dit geeft wel aan hoe waardevol loopbaanbegeleiding is in de professionele ontwikkeling van medewerkers.

De NOLOC schrijft dit in een recent persbericht op basis van onderzoek onder 890 werkgevers en werknemers in Nederland. Uit het onderzoek blijkt ook, dat een groot deel van de werknemers pleit voor meer mogelijkheden om met een loopbaanadviseur een gesprek te voeren, bijvoorbeeld eens in de drie jaar. De NOLOC pleit daarom voor loopbaanbudgetten voor werknemers, waardoor zij meer mogelijkheden hebben om een loopbaantraject te doen dan met de huidige scholingsbudgetten.
Meer informatie over de behoefte van werknemers aan loopbaanadvies vind je in het volledige persbericht.